Prezent dla chłopaka
Hotele Opole
Prawnik Warszawa
Piece
Diety
Samochody Campingowe
Tworzenie Stron WWW Poznań
Kutno - kilka wstępnych informacji
Legenda miasta
Legenda głosi, że Kutno założył Czech, Piotr z Kutnej Hory. Podróżował on w orszaku św. Wojciecha, a gdy przybył nad Ochnię, krajobraz tak go urzekł, że założył tam miasto. Nazwał je od nazwy swojej rodzinnej miejscowości, a jego dziedzice nosili nazwisko Kucieńscy. Miało to mieć miejsce w 997 roku.
Historia Kutna
Pierwsze wzmianki pisemne o Kutnie zawarte są w dokumencie z 1301 r., choć jego powstanie należy domniemywać na XII wiek. Dokument z 1301 r. stwierdza istnienie kościoła w Kutnie, nic nie mówi o jego początkach. Następne wiarygodne wiadomości dotyczące Kutna pochodzą z 1386 r. Był to przywilej nadany przez księcia Siemowita IV Płockiego Andrzejowi de Cutno, na mocy którego wsie Kutno i Sieciechów zostały zwolnione od wszelkich opłat, posług i ciężarów, z wyjątkiem 2 groszy z każdego łana. Mieszkańcy zostali uwolnieni od sądów ziemskich, odpowiadali jedynie przed księciem i właścicielem. Targi miały odbywać się w poniedziałki, a jarmarki na dzień Św. Wawrzyńca. Z 1444 r. pochodzi pierwszy zapis określający Kutno jako miasto. Następne zapisy pochodzą z lat 1488 i 1493. Zwiększenie majątku Kucińskich o kilka wsi i jedno miasto spowodowało przejście rodziny w szeregi możnowładców, a tym samym w znacznym stopniu wpływało na pomyślny rozwój miasta.
Jako czynnik miastotwórczy duży wpływ mają drogi. Najważniejsze to trakt poznański i łęczycko-kujawski. Kutno położone było najpierw na pograniczu dwóch dzielnic, a następnie województw. Podatek od rzemiosła w 1579 r. wynosił 28zł i 15 groszy, co stawiało Kutno na siódmym miejscu spośród 15 miast woj. rawskiego. Rolnictwo w samym Kutnie nie osiągnęło większych rozmachów. Więcej wiadomo o sprawach handlowych Kutna. Są to targi odbywające się początkowo w poniedziałki, a później w czwartki i 8 jarmarków, a także prawo pobierania cła. Najstarszy znany dotychczas plan Kutna pochodzi z 1826r. sporządzony w związku z pożarem w 1753 r. Mapa D. Gilly'ego opracowana po drugim rozbiorze Polski pozwala na częściowe odtworzenie średniowiecznego układu przestrzennego Kutna.
Po rozkwicie Kutna w XVI wieku następne stulecie przyniosło upadek gospodarczy, którego przyczyną był rozwój gospodarki folwarczno - pańszczyźnianej. Pociągnęła ona za sobą pauperyzację ludności chłopskiej stanowiącą wcześniej największą klientelę rzemieślników miejskich. Rozwojowi gospodarczemu Kutna nie sprzyjało duże zagęszczenie ośrodków miejskich pogranicza województw rawskiego (w którym Kutno leżało) i łęczyckiego. Ród Kucieńskich - właścicieli Kutna tracił na znaczeniu politycznym.
Przyczyną upadku Kutna w I połowie XVII wieku były zniszczenia wojenne lat 1626 - 1629. Choć starcia wojsk polsko - szwedzkich odbywały się daleko to żołnierze stacjonujący w okolicach Kutna i Łowicza bezlitośnie łupili miejscową ludność.
W czasie potopu okolice Kutna przeżyły okres poważnych zniszczeń wojennych. Chociaż nie toczyły się tu większe działania militarne to wojska szwedzkie, watahy Rakoczego czy wreszcie żołnierze polscy rabowali ludność i czynili spustoszenia również w samym mieście.
Po tym okresie Władysław Andrzej Kucieński właściciel miasta starał się ożywić jego gospodarkę i prawdopodobnie z jego inicjatywy król Jan II Kazimierz wydał przywilej ustanawiający w mieście cztery cechy: szewski, garbarski, stolarski i kowalski. Działalność ta nie przyniosła wielkich rezultatów, ponieważ zniszczenia wojenne z okresu rokoszu Lubomirskiego poważnie zdewastowały pogranicze województw łęczyckiego i rawskiego.
W 1673 r. chrześcijańska ludność Kutna stanowiła ok. 250 osób. Prócz nich w mieście zamieszkiwała trudna do określenia liczba Żydów. Było to niewielkie kilkusetosobowe miasteczko. 10 października 1689 r. doszło do sprzedaży dóbr Kutna przez Kucieńskich Zamoyskim, lecz istniały tu pewne nieformalności co w 1701 spowodowało podpisanie nowego dokumentu ze Stanisławem Kucieńskim. Mimo tego spór o posiadanie dóbr toczył się aż do 1753 r.
Zamojscy, zostawszy właścicielami dóbr Kutna w małym stopniu troszczyli się o miasto, pozostawiając w nim niewielkie inwestycje. W samej rodzinie Zamoyskich klucz kutnowski stał się przedmiotem sporów majątkowych. Dopiero na mocy działów rodzinnych dobra kutnowskie przypadły Andrzejowi Zamoyskiemu późniejszemu kanclerzowi wielkiemu koronnemu i ordynatowi.
Gospodarka kutnowska w tym czasie nie była łatwa, ponieważ miasto było obciążone licznymi długami i znajdowało się w stanie upadku. Znaczne zniszczenia spowodował pożar w 1753 r. kiedy spalone zostały akta miejskie. Zamoyski był wówczas zmuszony do podjęcia reform. W roku 1766 r. Zamoyski wyjednał od króla Stanisława Augusta nowy przywilej lokacyjny, miasto otrzymało prawo magdeburskie, którego treść odzwierciedlała ogólnonarodowy program naprawy Rzeczpospolitej. Posunięcia Zamoyskiego ożywiły rozwój miasta, mieszkańcy otrzymali prawo do targów i jarmark, samorząd oraz inne przywileje.
Zamoyski zamierzał nie tylko odbudować miasto zniszczone pożarem, ale stworzyć z niego wzorowy ośrodek miejski wszechstronnie rozwinięty gospodarczo. Realizując działania reformatorskie, nakładana dotąd pańszczyzna została zamieniona na podatek płacony w zależności od wielkości posiadanych gruntów.
Całokształt reformatorskiej działalności podniósł Kutno do rangi miast średnich XVIII w. Polski. Zmiany przyczyniły się do stałego już rozwoju miasta gdzie rosła liczba rzemieślników i kupców, a uprawą ziemi zajmował się niewielki odsetek ludności.
W 1775 Zamojski sprzedał Kutno wojewodzie łęczyckiemu Stanisławowi Gadomskiemu, pod którego rządami stało się jednym z największych ośrodków miejskich Polski Środkowej. W początkach 90 lat XVIII w. miasto przeszło w ręce Walentego Rzętkowskiego, który w mniejszym stopniu troszczył się o jego rozwój.
